اگه بخواهیم مثل همیشه اول به دنبال ریشهی کلمه باشیم باید بگوییم که این اصطلاح از جهان علمی_تخیلی میآید. متاورس (Metaverse) از دو واژهی متا” (Meta) به معنی فراتر و “یونیورس” (Universe) به معنی جهان تشکیل شده است. اولین بار یک نویسندهی آمریکایی به اسم نیل استیونسن در کتاب خود به نام سقوط برف در سال ۱۹۹۲ از واژه متاورس استفاده و آن را به شکل یک دنیای مجازی سه بعدی توصیف کرد؛ که فقط آواتارها ساکنین این دنیا هستند. دو کارکتر در این داستان، برای نجات خودشان از یک ویرانشهر سرمایهداری به دنیای متاورس سفر میکنند. همین مقدمه کافیست تا خیال ما جرقه بزند و آواتارمان در جهانی متصور بشود که هیچ محدودیتی در آنجا وجود ندارد.
از همان دههی 90 میلادی تا امروز تلاشهایی شروع شد تا این جهان، موازی با زندگی واقعی ما در این دنیا، شکل بگیرد. مثل عینکهایی که با تکنولوژی VR از کمپانیهایی مثل سونی یا گوگل به بازار آمد اما زیرساختهای ناکافی موجب شکست پروژههای این چنین میشد. مهمترین ابزار برای پروژههای این چنین، پهنای باند قوی اینترنت است به این صورت که در مرحلهی اول، اطلاعات باید به سرعت و دقیق به یک بستر پردازش ابری برود و نتیجهی این پردازش برگردد و در یک عینک VR نمایش داده شود. اکنون به لطف توسعهی اینترنت 5G و ارتباطات نسل ششم این بستر برای پروژههای متاورس آماده است.
]]>اما دنیای پرجنبوجوش مد به تازگی شروع به رها کردن پتانسیل کامل خود در مفاهیم فناوری مد و پایداری کرده است که عمدتا مبتنی بر علوم کامپیوتر، ارتباطات و الکترونیک هستند؛ فناوریهایی که برای استفادهی سریع از اطلاعات گسترده نیز شناخته شدهاند. مفاهیم فناوری فیزیکی مبتنی بر ویژگیهای اساسی مواد، نیروها و انرژی طبیعت و همچنین تعامل بین این دو جنبه استفاده میکند. مواد نانو، روباتیک و راهکارهای سه بعدی تنها بخشی از مفاهیم فیزیکی متعدد فناوری مد هستند. البته بیوتکنولوژی نیز وجود دارد. در صنعت مد، آنها با استفاده از فناوری با ریشه در زیستشناسی، مانند مواد مبتنی بر زیست، انرژیهای تجدیدپذیر و انرژی زیستی، همچنین بیومیمتیک (علم طراحی با الهام از طبیعت است)، طراحی و تولید مواد و ساختارها مشخص میشوند. سیستمهایی که براساس موجودیتها و فرآیندهای بیولوژیکی مدل شدهاند.
]]>